Backpacken Zuid-Amerika

(Foto: Salar Uyuni, Bolivia)

Van januari t/m juni 2005 heb ik een fantastische reis gemaakt door het schitterende continent Zuid-Amerika. Doormiddel van deze website hoop ik ook jullie warm te maken om toch echt eens naar Zuid-Amerika te gaan! In het archief staan alle logs, foto's en avonturen van deze geweldige reis. Klik op 'links' en je zal nog vele honderden andere foto's van mijn zuidamerikaanse avontuur zien....

Walvis spotten in Argentinie

De plek om in Argentinie en misschien zelfs heel zuid-amerika om walvissen te spotten is bij Peninsula Valdez. Naast walvissen vind je er ook orka's, zeeleeuwen, zee-olifanten en pinguins... De beste tijd om walvissen te spotten is van half juli t/m half december. Vanaf oktober is het zelfs mogelijk om deze magnifieke dieren vanaf het strand te spotten. Een prima uitvalsbasis met een goed hostel (zie eerder berichten) is Puerto Madryn.

Dit is wat reizen....reizen maakt....that's why!

De nationale cocktail van Peru: Pisco Sour!

Maar de chilenen beweren dat het weer hun nationale drank is. Het is in ieder geval verfrissend...en apart! De stad Pisco ligt in Peru. De stad zelf is eigenlijk niet het bezoeken waard. De meesten komen daar om het nationaal park Paracas te bezoeken. Daar kan je zeeleeuwen, pinguins en vele vogelsoorten spotten...

Wie de pisco sour zelf eens wil proberen... Hier het recept:

Ingredienten

voor 2 glazen

• 1 cup pisco
• sap van 6 limoenen
• 2-3 eetlepels suiker
• 10 – 15 ijsblokjes
• eiwit van 1 ei
• snufje kaneel

Bereidingswijze

De de limoensap, samen met de pisco, het eiwit en het ijs in de blender. Voeg niet meteen alle suiker toe, begin eerst met twee eetlepels. Je kan altijd nog meer suiker toevoegen alshet goedje te zuur voor je smaak blijkt te zijn. Blend alles tot het eiwit er voor zorgt dat je een schuimig drankje hebt. Gebruik een klein lepeltje om het even te proeven. Voeg nog een lepeltje suiker toe als het te zuur is. Blend alls weer even kort en proef opnieuw. Herhaal tot je de juiste smaak te pakken hebt.

Zandhappen in Peru (vakantie.nl)

Van de website vakantie.nl

Een van mijn reisverhalen...

REISVERHAAL - Thijmen: “Na een duizelingwekkende vlucht boven de Nazca-lines, bevinden we ons nu in de bus naar Ica. We bevinden ons letterlijk in een enorme zandbank waarin de Peruaanse Atacama-woestijn eindeloos lijkt te zijn. Vanuit mijn raampje zie ik de hitte van de pikzwarte weg afstralen.”

De bus is één grote föhn waar vanuit alle mogelijke open ramen en kieren droge warme lucht naar binnen wordt geblazen. Het lawaai van de wapperende gordijntjes is oorverdovend en de bus poets bij elke schakelbeurt haar tanden. Terwijl ik langzaam wegdroom op de klef geworden lichtbruine neplederen bekleding, moet de bus zich nog 1,5 uur door de steeds warmer wordende zandbak heen ploeteren. Huacachina komt steeds dichterbij..

48.000km snelweg

Onze bus volgt een stuk van de Carretera Panamericana: de Pan Americaanse snelweg. Deze highway loopt van het noorden van Alaska tot aan het zuidpuntje van Argentinië over een afstand van 48.000 km. De weg ligt als een zwarte strip in het gele Atacamalandschap en er is niets anders dan zand, zand en zand te zien. Voorop de bus prijkt trots het vastgeroeste bordje met de bestemming 'Ica'.

Daar waar de zon altijd schijnt

Ica is een stad middenin de Atcamawoestijn van Peru waar de zon altijd 'schijnt' te schijnen. Onze rugzakken worden in één worp van de bus gegooid en met nog maar één ademhaling op Icaanse bodem worden we al een tuktuk ingesleurd. Een tuktuk in Peru? Jawel en er lijken er wel meer rond te rijden dan dat er auto's zijn. De rugzakken moeten we achterop gooien en het gewicht doet de tuktuk bijna steigeren. Onze 'chauffeur' heeft het zo te zien al vaker gedaan en brengt de iets wat groot uitgevallen brommer weer in bedwang. De tocht duurt nog geen tien minuten voordat we Ica uit zijn en in de verte doemen de grote zandduinen van Huacachina al op.

Niets dan zanduinen

Al slingerend en zandhappend komen we dan eindelijk in de 'oase van zuid-amerika' aan. Huacachina is letterlijk een oase in de woestijn: aan alle kanten omsloten door enorme zandduinen en in het midden een heuse laguna. Buiten een handjevol restaurantjes, cafeetjes en wat hostels, is er in Huacachina niks te vinden. De meeste toeristen komen daarom voor het echte woestijn-gevoel, het sandboarden en de rust.

We zitten in een leuk en basic hostel. Het hostel heeft een blauwe stenenbak buiten dat als zwembad moet dienen en wat houtblokken tegen elkaar aangespijkerd als bar. Elke dag van 19.00 tot 20.00 uur happy hour, dat belooft veel goeds. Vanuit onze kamer van het hostel zien we de enorme kam van een zandduin en in de verte zien we de eerste sandboarders al de duinen trotseren. Morgen moeten wij er ook aan geloven: snowboarden in de woestijn, gevolgd door een bloedhete aprés-ski! Anton aus Huacachina, here we come!

Arabier in een buggy

De sandbuggy staat voor ons hostel gereed om ons mee te nemen de woestijn in. De zon kruipt al boven de zandduinen uit en de temperatuur begint op te lopen. Het motorgeluid van de buggy doet me denken aan dat van een kever. We rijden met een noodgang (en een coupe windhoos tot gevolg) de zandduinen op. We vliegen letterlijk over de toppen heen en tot zover het oog reikt zie ik alleen maar zandduinen en zandduinen. Werkelijk waar een magistraal gezicht en ik zie mezelf al meespelen in Lawrence of Arabia, weliswaar zonder paard, maar met buggy!

Stap 1 lijkt al makkelijker dan het is

We rijden en glijden naar onze 'oefenduin'. Al zittend krijgen we de sandboard aangemeten. En wordt het potje met vet al gepakt. “Ik heb een potje met vet, al op de zandduin gezet...” vliegt er door mijn hoofd. Stap 1: Opstaan. Dat lijkt makkelijker dan het is, voor mij als ski/snowboard analfabeet. Na een aantal mislukte pogingen sta ik dan eindelijk. Stap 2: “Go down” roept onze Peruaanse 'Don Quichote'. Alleen ‘go down’ is niet zo moeilijk, maar ‘recht op go down’, is een LOI-cursus op zich. Na een aantal keren zandhappen begin ik het een beetje onder de (opengehaalde) knie te krijgen. 'Dit valt best mee', denk ik bij mezelf.

16 koprollen door het zand

Onze Don Quichote wijst ons naar de blauwe lucht, met daaronder die blauwe lucht de goudgele top van een enorme zandduin. Met een cynische glimlach roept hij nu... “Go down there!” Mijn wenkbrauwen fronzen. Het zweet begint me nu toch uit te breken, maar nu niet van de warmte... De sandbuggy, met ons, spurt richting de enorme duin en rijd bijna 90 graden omhoog. We stappen uit en het uitzicht is alweer schitterend. Ik voel me als een bergbeklimmer in een grote zandbak, de hoogste top gehaald maar dan met buggy.

Als je ergens een woestijngevoel krijgt dan is het hier wel. Schitterend, maar terwijl ik om me heen kijk, kijk ik ook omlaag... de diepte in. Leek het vanaf een afstand al hoog, hier op de top is het nog erger. Sandboards onderbinden en gaan! Met een noodgang glijd ik naar beneden. “Ik sta!” roep ik hard en terwijl de woorden uit mijn mond vliegen ben ik onderhand al bezig met mijn 16e koprol door het zand. Overal zit zand, zelfs mijn bilnaad moet het ontgelden.

Na een aantal afdalingen krijg ik het te pakken en is het fantastisch. Terwijl ik naar beneden surf zie ik aan mijn rechterkant een heuse 'tekenfilm' oase. Midden in de zandduinen, een minioase van palmbomen en water met daarboven een strak blauwe lucht. Schitterende zandduinen zover het oog reikt en een sandboard onder je schoenen... Wat is dit geweldig!

Zonsondergang aan de hoogste zon

's Avonds onder het genot van een koud blikje cerverza zitten we met zijn vijven op de hoogste duin van Huacachina. Achter ons zien we beneden de oase waar de eerste lichtjes al beginnen te fonkelen en de muziek langzaam begint aan te zwellen. Voor ons, tot voorbij de horizon, de Atacamawoestijn die langzaam door de ondergaande zon oranje begint te kleuren. Salute! “Proost!” roepen we naar elkaar. De lucht wordt van diep blauw, pik zwart en de sterren aan de hemel zijn ontelbaar. Wat kan het leven toch mooi zijn!

Feesten in Cusco

Wil je eens leuk feesten in een echte backpackersbar/club, dan moet je naar Mama Africa gaan in Cusco. Het is eigenlijk een beetje erg fout en zo ontzettend niet Peru, maar af en toe is dit wel erg leuk.

Dus gewoon lekker fout doen en lang feesten in Mama Africa!

Breedste straat ter wereld ligt in Buenos Aires

De breedste straat ter wereld ligt sinds 1936 in Buenos Airs. De weg is meer dan 140 meter breed op bepaalde stukken en doorkruist een gedeelte van de stad. Het is een bezoekje meer dan waard...enne je ontkomt er ook niet aan!

Expert van de week!

Sommige dingen zijn toch wel leuk, zeker als je al een tijdje aan het schrijven bent voor een website. Ik ben op www.vakantie.nl de allereerste expert van de week! Stiekem toch best wel leuk... Lees daar dus meer over Zuid-Amerika en Bolivia in het bijzonder.

Bizarre satellietfoto boven Bolivia

Deze foto komt uit Google-Earth. De locatie is ongeveer 120 kilomter ten noordoosten van Santa-Cruz! Het lijkt meer op een 3D-foto dan een werkelijk landschap... Apart is het zeker!

Mijn reisroute in Google-maps

Grotere kaart weergeven

Gletsjers Andes kunnen over twintig jaar weg zijn

LIMA - De gletsjers in het Andesgebergte in Zuid-Amerika kunnen binnen twintig jaar zijn verdwenen als er geen afdoende maatregelen tegen de klimaatverandering worden genomen. Dat stelt de Wereldbank in een dinsdag gepubliceerd rapport.

Volgens het rapport is de omvang van de gletsjers in Peru in de afgelopen 35 jaar met 22 procent afgenomen. Veel minder zoet water is nu beschikbaar voor de bevolking aan de kust, het gebied waar de meeste Peruanen wonen.

In het rapport waarschuwt de Wereldbank dat als de temperaturen verder stijgen, dat ernstige gevolgen kan hebben voor het waterbeheer en daardoor ook voor onder meer de landbouw.

Bron: NU.nl 18 februari 2009